Pyjamarama

Wanneer de eerste lentezon tevoorschijn komt is het tijd om eens in de kasten te duiken en uit te vissen welke kledingstukken nog even mee kunnen, en welke dringend aan vervanging toe zijn. Hier bleek de jongste vooral dringend wat zomerse pyjama’s te kunnen gebruiken. De patroonkeuze was geen issue: de Billie raglan van Zonen09 als t-shirt en de Pim als short. Voor die laatste is Daan al bij de grootste maat aanbeland, maar gezien zijn ‘smalle bonenstakenaard’, kom ik ermee weg als ik de pijpjes gewoon wat verleng.

IMG_3225 (2) Lees verder

De dictatuur van het bakken

Als je me vraagt wat ik het meest mis sinds ik glutenvrij moet eten, dan is dat ongetwijfeld brood. Van de doodgewone bruine boterham tot een krokante pistolet op zondag of een belegd broodje tijdens de middagpauze.

IMG_3203

Een hele zoektocht naar ‘geschikt brood’ heb ik erop zitten. Al is het zo dat ik ondertussen minder verknocht ben aan een broodlunch en vaak vooral soep, een slaatje of granola eet. De glutenvrije broden, afbakbroodjes en dergelijke die je tegenwoordig in de natuurwinkel vindt, waren voor mij geen optie. Meestal bevatten ze immers maïs, aardappel of soja; producten die ik evenmin mag. Daarnaast staat de ingrediëntenlijst meestal bol van de smaakstoffen en bewaarmiddelen die eigenlijk voor niemand echt gezond zijn. Lees verder

Elena tote bag in kurkleer

Zowat een half jaar geleden zag ik op het Instagramaccount van Madeline de Stoffenmadam de prachtige Elena tote bag verschijnen. Mijn voorliefde voor grote tassen waar je je halve leven in kwijt kan (maar ook vaak niet in terugvindt) zette me aan om ‘Madeline’ te mailen met de vraag of ik dit patroontje bij haar kon aankopen. Het patroon bleek enkel beschikbaar voor wie de workshop volgde, dus wist ik wat me te doen stond. Zodra de agenda met nieuwe workshopdata verscheen, schreef ik me in om samen met enkele andere tassenliefhebsters de Elena te naaien.

Op een winterse zondagochtend vertrokken mijn machine en ik al vroeg vanuit Limburg richting Lier. Ik had nog de hele rit lang om te beslissen voor welke kleur kurkleer ik zou gaan, want daar leek ik maar niet uit te komen.

Eens aangekomen bij de Stoffenmadam kreeg ik het donkerblauwe kurkleer in de gaten, en gooide mijn plannen om een zwarte (of misschien toch de naturel) tas te maken, overboord. Ik combineerde het donkerblauw met een stuk naturel kurkleer met zilveren details.

dsc_0616

Lees verder

No gluten, no glory?

Wie af en toe op mijn Instagramaccount meekijkt, zag ongetwijfeld al eens een glutenvrij baksel passeren. Niet omdat ik per se wil meedoen aan één van de laatste foodietrends, nee, uit pure noodzaak. Een aantal gezondheidsproblemen bleken immers terug te brengen tot een ellendig lange lijst van voedselintoleranties. Anderhalf jaar eet ik nu volgens deze lijst, en dat is niet altijd even makkelijk. Vooral voor de zoete goesting, blijkt het niet evident. Erg gelukkig was ik dan ook toen ik de kookboeken van Rens Kroes ontdekte!

De bosbessenmuffins zijn mijn absolute favoriet, omdat ze je even doen vergeten dat je geen ‘echt gebak’ mag.

dsc_0073 Lees verder

Sewing, no showing…

Een ietwat bizarre titel voor een blogbericht, nietwaar? Want is een naaiblog nu niet net dàt; je naaisels tonen aan de buitenwereld…Dat het een moeilijke evenwichtsoefening voor mij zou zijn, dat bloggen, zoveel was duidelijk. Want, beste mensen, foto’s van mijn naaisels tonen vind ik leuk, maar zodra ik daar zelf als model in moet, is het andere koek. Ziedaar mijn tweestrijd: to show or not to show? Kleedjes op een kapstok tonen, dat zegt namelijk niet zoveel. En om de pasvorm te kunnen beoordelen moet ik zelf op de foto.

Zijn daar ook nog de praktische obstakels, die altijd van pas komen bij het goedpraten van wat uitstelgedrag: een huisgenoot als fotograaf strikken, tijd hebben, een goede plek zoeken, en dan hopen dat het licht die dag meezit. Aan u om te oordelen welke het grootste obstakel was bij deze  – al dan niet blogwaardige – foto’s …

Het kleedje verdient het echter niet om in de vergeetput der mislukte foto’s te belanden. Ik heb het al zo vaak en met plezier gedragen, dat ik er toch wel iets over moet zeggen.

img_2736-2

Lees verder

So cold outside…

Of het nog de moeite was om zo’n winterse sweater te naaien, vroeg ik me begin januari af. Daan vroeg al een tijdje naar ook zo’n gezellige “wegkruipkraag” als degene die ik voor zijn broer maakte. Niets in mij had kunnen/willen vermoeden dat de temperaturen nog zo een duik zouden nemen. Ik ben namelijk zo één van die mensen voor wie na Kerstmis de krokussen en hyacinten uit de grond mogen schieten en de zon de lente mag in gang steken!

Maar goed, de winterse temperaturen hebben als voordeel dat deze Semper sweater zeker zijn dienst nog mag bewijzen.

img_2426 Lees verder

Happy Sew Year, een klassieker en wat voornemens

 

fb_img_1483291148017

Kerstvakantie! Dat klonk in mijn oren als “zeeën van naaitijd”. Een heuse verkoudheid bovenop mijn al niet zo denderende gezondheid, strooide echter roet in het eten. Uitstapjes met de kinderen, en de obligate familiebezoekjes vergden meer van mij dan verwacht, dus bleef de naaimachine wat aan de kant. Voor alle duidelijkheid; ik genoot enorm van de tijd met de jongens! Alleen is het soms zo jammer dat mijn energie beperkt is en het lijf er niet in slaagt om het tempo van het hoofd te volgen. Lees verder

2x See You @ Six

Terwijl de nieuwe collectie van Soft Cactus al volop wordt voorgesteld, geniet ik nog even na van de mooie tweede stoffenlijn van Naomi Sluijs. De ‘See You at Six’ collectie combineert mooie prints met een zalige kwaliteit: soepel, aangenaam om dragen én verwerken.

De mogelijkheden van deze stofjes zijn oneindig. Na een blik in mijn kleerkast waarbij ik opvallend weinig blouses vond, koos ik voor de Pam-top van La Maison Victor in het stofje ‘Lines’ (zwart-wit) en ‘Strokes’ (donkerblauw met leuke koperaccenten).

img_1921 Lees verder

Moeten er nog dekentjes zijn?

Afgelopen week ging ik op bezoek bij mijn metekindje en haar tweelingbroertje. Hoewel ik eerder al een geboortecadeautje naaide, kon ik het niet laten om nog wat babyspullen te naaien. Aangezien de kleintjes te vroeg geboren werden en tot voor kort verbleven op neonatologie, passen de jumpsuits die ik eerder maakte nog niet. Dekentjes daarentegen zijn altijd bruikbaar, dus ging ik – heel klassiek – aan de slag met een roos en een blauw stofje van soft cactus. Naaien voor anderen, en vooral het kiezen van een stofje, vind ik extra moeilijk, dus speelde ik op veilig. De onderkant is een ademende katoen teddy, en tussen beide lagen naaide ik nog een paspel. Simpel kan ook schoon zijn…

img_1771

img_1774

Bovendien blijken dekentjes dé ideale manier om mijn stoffenstapel snel een beetje te doen slinken….Het klinkt voor sommigen wellicht herkenbaar, maar ik ben zo iemand die veel sneller stofjes kan kopen dan dat ik ze kan naaien. Bovendien gebeurt het wel eens dat ik een stofje via internet bestel dat bij levering toch net niet dié kleur blijkt te zijn. Zo ook met dit katoentje van Cotton & Steel. Een heel mooi stofje, maar te licht van kleur om mij als kleedje of blouse te flatteren. Ook de katoenen fleece – die ik hier als achterkant gebruikt – viel anders van kleur uit dan bedoeld.

img_1821

img_1817

De combinatie van deze twee tegenvallende aankopen, bezorgt me echter een supergezellig dekentje. Geef toe, daar heb je er in dit seizoen nooit teveel van! Ook altijd fijn om cadeau te doen met de feestdagen!

Stof: Soft Cactus – Cotton&Steel